Dzień 15
Słonisia i
Słonik (w skrócie SS) zostali w hotelu, aby przygotować logistykę pod wyjazd z
Zion Canyon, a Angels Landing było wyzwaniem, któremu Umicha miała stawić czoła
we wtorkowy poranek 30 lipca roku pańskiego 2014. AL jest jednym z najbardziej
znanych szlaków w kanionie, a prowadzi w miejsce, w którym przysiąść potrafiły
jedynie anioły, czyli w ustronie mało znane i trudno dostępne, by ich narad nie
zakłócały istoty postronne.
Patrząc na
dystans (wte i wewte 5,6 mili) – szybka piłka. I tak zaiste było przez prawie
dwie mile. Piękny poranek, niewiele osób na szlaku i strzała w górę. Będąc na ‘pale’
(podług terminologii Słonika), oprócz przepaści z praktycznie każdej strony,
pojawiły się łańcuchy wiodące ku Angels Landing. Umicha, na trzęsących się
nogach, pokonała ów odcinek krocząc pochyłością ‘pały’ jednocześnie trzymając się kurczowo łańcuchów.
Rozradowana komentarzem osób schodzących w dół, że za chwilę ‘okowy’ (chains –
łańcuchy, kajdany, okowy) i pochyłości się skończą, sunęła do przodu cal (2,54
cm) za calem, wyszła na ścieżkę i już wydawało się, że była u celu… gdy okazało
się, że był to dopiero Scout Lookout (Punkt Widokowy (dla) Skautów). Stamtąd
ścieżka wiodła małym łukiem w dół, by następnie piąć się stromo wzwyż wielkiej ‘pały’
zwieńczonej Angels Landing. Z jednej strony przepaść na 1200 stóp (360 metrów),
z drugiej – 800 stóp, a jeszcze głębiej – wijąca się wstążka Virgin River. Podwinąwszy
ogon i próbując opanować rozedrganie nóżek, Umicha zawróciła i rozmyślając nad
suspensem wszechświata, pokonała dwie mile w dół. Myśli, niczym bumerang,
porażały mózg pytaniem pt.: ‘Raptem kilkaset jardów, a…?’
Gdy Umicha
znalazła SS, Słonik był na etapie kupowania Słonisi zastępstwa dla sandałów,
które trwały z nimi od 2000 roku, gdy też wbili się na Kilimandżaro, położone
raptem niecałe 5900 m.n.p.m. Nowe sandały mają żółtą podeszwę. Żółtą…J
100 kilka
Fahrenheitów pożegnało SSU wyjeżdżających z Zion Canyon, a jeszcze więcej przywitało w
St. George, gdzie Słonik zarządził postój przy sklepie specjalizującym się w
rowerach Specialized. Spacer sterylnie czystymi ulicami mormońskiego St. George
byłby dużo dłuższy i przyjemniejszy, gdyby słońce zechciało poluzować
(widocznie dawno nie dostało żółtej kartkiJ).
SSU zjedli very
good lunch w knajpce TwentyFiveMain i pomknęli ku Las Vegas. Trasa wiodła
autostradą międzystanową 15, a termometr pokazywał 112F.
Wjeżdżając do
Vegas w radio zabrzmiało ‘Dream a Little Dream of Me’, a zaraz potem Mr. Blue Eyes
Sinatra zaśpiewał ‘I Get a Kick out of You’. Mijając Ceasar’s Palace, jedno z
najsłynniejszych kasyn w Las Vegas, w radio zabrzmiało ‘Black Velvet’, a w ucho
wpadał zaśpiew ‘…new religion…’. Chwilę później minęła nas nowojorska żółta
taksówka (yellow cab) na blachach Nevady, a my skręciliśmy w lewo przy replice
Wieży Eiffla. Dojeżdżając do Tuscany Hotel & Casino, rozgłośnia nadała
‘California Dreamin’. Być może miało to coś znaczyć…
Hotel był
bardzo tani, a zarazem elegancki, a $57 za trzy osoby jest kwotą fenomenalnie
niską (gratulacje dla Słonisi). Możliwe, że jest to elementem strategii kasyna,
mającej na celu przyciągnięcie klienteli w celu spłukania się w kasynie.
Gdy SUS
wyruszyło na miasto, słońce chyliło się ku zachodowi. Tuscany usytuowane jest o
milę od the Strip, głównej ulicy w Vegas, przy której usytuowane są
najsłynniejsze kasyna: Ceasar’s Palace, The Mirage, Flamingo, Venetian (z
największym hotelem w mieście dysponującym 6000 pokoi), Treasure Island, MGM
Grand czy Startosphere. Jest na niej i piramida ze strzegącym ją sfinksem, i
wspomniana już Wieża Eiffla, i gondole pływające po kanałach, i las tropikalny,
i wyspa skarbów, i Juliusz Cezar, i replika fontanny rzymskiej, i Statua
Wolności. Miszmasz totalny, zestawienie klasy i kiczu, wielka księga cytatów,
zachcianek, fantazji i fanaberii. A ulicami snują się dziesiątki tysięcy ludzi
ze wszystkich stron świata, fotografujący owe kuriozum, w którym ludzie mafii i
deweloperzy z Miasta Aniołów przedefiniowali znaczenie słowa rozrywka. W 1946
roku postanowili oni przenieść swoje pieniądze w nowe miejsce i rozpocząć legalne
interesy. Fakt, że hazard i prostytucja są w Nevadzie legalne, pozwolił owym
inwestorom popuścić wodze fantazji.
Kasyna są
skonstruowane w podobny do siebie sposób. Wszystkie one znajdują się na poziomie ulicy,
wchodzący częstokroć witani są u wejścia i zachęcani do skorzystania z baru, co
ma zapewne pomóc w nabraniu ochoty do gry. Drink plus miła pani tworzą iluzję,
że amerykański sen jest na wyciągnięcie ręki. Przepastne kasyno, setki
krupierów, maszyn i stołów do gry, brak okien i sztuczne światło, halucynogenne
wzory dywanów i lustra w suficie sprawiają, że doba nie dzieli się na dzień i
noc, a czas mierzy się w żetonach i wyciąganych z portfela studolarowych
banknotach. Papieros, drink, szczęśliwa karta, kręcąca się ruletka, ryzyko
przegranej i adrenalina towarzysząca zwycięstwu wprawiają w trans, a rytm gry i
bycie poza czasem wodzą wielu na pokuszenie.
To wszystko
obudziło w Słoniku żyłkę hazardu. Poczuł nagle, że amerykański sen musi się
spełnić. Zasiadł on dzielnie przy maszynie do gry, wsunął banknot jednodolarowy
i nim się zorientował wygrał 25 centów. Poczuł się spełniony…
Słonisia,
Słonik i Umicha wyszli z kasyna, ale pomimo późnej pory, ulicami wciąż
przewijały się tłumy przechodniów, temperatura wynosiła dobre 90 Fahrenheitów,
a każda wypita margarita działała z podwójną siłą. ‘Dream a Little Dream of
Me’…
Dzień 16
Hazard i grzech
poprzedniej nocy sprawiły, że Słonisia, Słonik i Umicha wstały bite dwie – trzy
godziny później niż zazwyczaj. Upał był ogromny, co nie dziwiło z dwóch
powodów: środek lata i środek pustyni. Wypiwszy po kawie i zjadłszy po ciastku
made in Starbucks, bohaterzy niniejszego bloga ruszyli ku Hoover Dam, znanej
wszystkim z filmu drogi ‘Beavis & Butt-Head Do America’.
Zapora Hoovera
oddalona jest od Las Vegas o niecałą godzinę jazdy. Znajduje się ona na rzece
Kolorado na granicy Nevady i Arizony. Jej budowa trwała cztery lata i została
ukończona w 1935 roku. Ma ona wysokość 221 metrów, długość górnej krawędzi
wynosi 379 m, szerokość – 13,7 m, długość podstawy – 201 m, a do jej zbudowania
potrzebne było 2,6 miliona m³
betonu, czyli ilość wystarczająca do zbudowania autostrady łączącej San
Francisco z Nowym Jorkiem.
Podczas konstrukcji zapory, rzekę ‘wyproszono’ z jej
koryta przy pomocy czterech kanałów, by następnie pozwolić jej do niego wrócić. Sztucznie stworzony w ten sposób zalew o nazwie Lake Mead
(Jezioro Miód Pitny) ma powierzchnię ponad 63 000 hektarów, a jego maksymalna
głębokość wynosi 151 metrów. Hoover Dam pomaga kontrolować poziom wód i
przeciwdziałać powodziom, zaopatrzyć w wodę 20 milionów ludzi w Arizonie,
Nevadzie i Kalifornii, nawadniać miliony akrów ziemi czy wyprodukować miliardy
kilowatów taniej energii, której sprzedaż już dawno temu zwróciła koszty
inwestycji. Tour po podstawie zapory był rozczarowujący, a na plus można
zapisać jedynie to, że dał on wgląd w ogrom przedsięwzięcia, jakim była decyzja
o budowie Hoover Dam. A była to decyzja stawienia czoła naturze. Kosztem tej
potyczki, poza potem i znojem tysięcy ludzi, było 96 ofiar śmiertelnych.
Wracając do
Vegas przy temperaturze sięgającej 121 F, trójka naszych dzielnych herosów
zatrzymała się na lunch w Boulder. Małe miasteczko zaoferowało odrobinę cienia,
dobry obiad na swojej głównej ulicy i kilka sklepów z antykami. W jednym z nich
nastąpiło spotkanie pierwszego stopnia z kulturą amerykańską. Na pytanie
właściciela sklepu o to, skąd nasi dzielni herosi przybyli, odpowiedzieli oni,
że:
- Poland.
- It’s awesome
– skomentował pan właściciel.
Jakoś tak jest,
że zawsze odpowiadają tak samo, a ‘awesome’ jest zastępowane jedynie innym
przymiotnikiem. Bywa nim ‘amazing’, ‘fantastic’, ‘great’… Można postawić dolara
i być pewnym wygranej, że komentarz właściciela sklepu byłby w ten sam deseń,
gdyby nasi herosi odpowiedzieli:
- We live here.
Podobnie
brzmieć będzie dialog w restauracji, pubie, hotelu, sklepie. Jakoś tak są
zaprogramowani. Gdyby ich zapytać skąd oni pochodzą, można oczekiwać odpowiedzi
na zasadzie:
- Moi
pradziadkowie przybyli z…, ale NIESTETY nie znam
rosyjskiego/polskiego/ukraińskiego/czeskiego/… Z dzieciństwa pamiętam raptem kilka
słów i potrawy, które babcia przyrządzała…
Wieczór
bohaterowie nasi spędzili w Tuscany Hotel poddając się niezwykle wyszukanym
rozrywkom, które można streścić w kilku słowach: siłownia, basen, prysznic,
zimne bąbelki i niegazowane, a w telewizji ‘The Longest Yard’ – niezwykle
wysublimowana amerykańska komedia z Adamem Sandlerem, że my się nie damy.
To ostatnie
świetnie odnosi się do trójki bohaterów niniejszego wpisu, a najbardziej się
nie dał tego wieczora Słonik…J
Dzień 17
Grzech
poprzedniej nocy spowodował, że Słonisia, Słonik i Umicha wstały później niż
zazwyczaj. Może był to zaczątek nowej świeckiej tradycji, a może jedynie zwykły
zbieg okoliczności.
Brunch
(śniadanio-lunch) w Hash House A Go Go zmiażdżyło ogromem porcji.
Pomimo
przedpołudniowej pory, knajpka była oblegana, a w oczekiwaniu na stolik można
było zawiesić oko na ‘Wall of Fame’ (‘Ścianie sław’) prezentującej znane osoby,
którym zdarzyło się tu stołować. Z jednego ze zdjęć przyjaźnie spoglądał Mike
Tyson - pewnie zamówił ucho Evandera Holyfielda.
Tego dnia hitem były gofry z kurczakiem aczkolwiek żadne z bohaterów bloga nie było na tyle odważny, aby je zamówić.
 |
| Kurczak z goframi |
Po brunchu
Słonik wydał jedno ze swoich zawsze pamiętnych rozporządzeń dyrektorskich: 'Umicha nie może chodzić w za dużych klapkach i dziurawych koszulkach no more'. No
i takim zrządzeniem, stała się ona posiadaczką nowej koszulki i pary sandałów.
Charakterystyka
centrów handlowych i ulic sklepowych wygląda zazwyczaj tak: mnóstwo
fastfoodziarni, restauracji, kafejek, supermarketów, sklepów spożywczych i
różnego typu punktów odżywczych, mnóstwo sklepów z ciuchami, obuwiem czy
okularami przeciwsłonecznymi, dość dużo sklepów i stoisk oferujących pamiątki, a wszystko to, w kontraście do absolutnego braku księgarń czy sklepów płytowych. Niech
zilustruje to fakt, że jedyną księgarnią w przeciągu dotychczasowych
siedemnastu dni była ta w Little Hollywood pięć dni temu. Było to przyjemne miejsce, w którym znajdował się pan sprzedawca, Słonisia (przez krótką chwilę),
Umicha (przez dłuższą chwilę) i pewna pani (przez krótką chwilę). Czy oznacza
to, że książki kupuje się już praktycznie tylko w internecie, albo czyta się je
przy pomocy kindle’a? A może raczej nie czyta w ogóle bądź mało, a informacje
są stabloidyzowane? Nagłówek, akapit pogrubionym drukiem i krótki tekst
informujący, ale rzadko kiedy wyjaśniający?
Wróciwszy do
Tuscany Hotel, spociwszy się następnie na siłowni i umywszy w basenie, nadszedł czas na stroje wyjściowe: Umicha wbiła się w nowy T-shirt, podarte spodenki i pachnące
sandały, Słonik w sexy koszulę w kratkę, a Słonisia założyła elegancką czarna
sukienkę, stylowe obuwie i subtelny make-up. I tak USS wyruszyli na poszukiwanie
Westgate Las Vegas Resort & Casino. Wiozący ich taksówką pan o wyglądzie latynoskim
zapytał:
- Where are you
from?
- Poland.
- That’s
awesome…
Westgate chlubi się faktem, że sam Król występował tam wielokrotnie, jego
koncerty biły rekordy popularności, a publiczność, którą one gromadziły, biła
następnie rekordy pieniędzy zostawianych w kasynie.
Wewnątrz przy
wejściu do Westgate stoi biały cadillac, który niedługo przed śmiercią Elvis kupił w
prezencie swojej przyjaciółce, w gablotach wzdłuż przejść można przyjrzeć się oryginalnym
strojom scenicznym i innym pamiątkom po Presleyu, a wokół znajdują się oczywiście maszyny i
stoły do gry.
USS nie
zamierzało jednak grać.
U
Udali się oni do
Benihany – restauracji serwującej
japońską kuchnię, oferującą japoński wystrój i
zatrudniającą Japończyków. A
może proponowała ona tylko namiastkę Japonii na pustyni w Nevadzie, by nie
powiedzieć, że kopiowała ona kraj kwitnącej wiśni?
Ów wywar wiśniowy
przypadł USS do gustu. Szykownie
odziani (w szczególności Słonisia) zasiedli oni przy dużym ośmioosobowym stole
w odseparowanym boksie, a odziana w kimono kelnerka o orientalnych rysach zaserwowała
napoje, by po chwili przyprowadzić czworo współbiesiadników, którzy to zasiedli
po przeciwnej stronie. Nazywali się oni Scorupa. Nie zdążyli się jeszcze dobrze rozsiąść, gdy nadszedł kucharz o
japońskim wyglądzie, i oznajmił, że to on będzie dzisiaj gotował, po czym
włączył metalową część stołu. Reszta posiłku przypominała show, podczas którego pichcił on przeplatając rutynowe czynności kuchenne sztuczkami i anegdotami.
 |
| Pan kucharz |
 |
| Przypiekana cebula |
Na pewnym
etapie obiadu musiało paść sakramentalne pytanie, na które odpowiedź brzmi:
- Poland.
- It’s awesome.
Okazało się wtedy,
że Tata Scorupa ma korzenie polsko-ukraińskie, a jak był mały, to Babcia
Scorupa robiła ‘pierogis’ i ‘pączkis’, które tak uwielbiał. Teraz potrafi
powiedzieć ‘na zdrowie’ i żałuje, że tak te tradycje umierają, i że mówi
jedynie po angielsku, i że nie jest to wszystko takie łatwe i proste jakby się
chciało (‘It’s not easy.’). Nie wiadomo, czym Tata Scorupa żywi się na co dzień,
ale musi stosować z całą pewnością pożywną dietę, bo nie jest już małym
Wnuczkiem. A co było w jadłospisie tego dnia? Miseczka zupy na styl japoński,
sałatka bardziej chyba na styl europejski, a potem już przyszykowane przez pana
kucharza na rozgrzanym stole krewetki, piersi z kurczaka i wołowina. Całość
dopełnił sernik raczej nie na styl europejski, i sake.
Powyższa
przygoda była jedynie przystawką do dania głównego pt.: Raiding the Rock Vault, czyli show prezentującego piosenki będące kanonem
rocka. RtRV odróżnia od musicali to, że występują tam muzycy, którzy tworzyli
historię rocka, a byli bądź nadal są członkami Heart, Bad Company, Survivor,
Whitesnake, Dio, Bon Jovi, Starship, Offspring i wielu innych zespołów, a repertuar
zawierał m.in. ‘Eye of the Tiger’ zaśpiewane przez oryginalnego wokalistę, ‘All Along the Watchtower’, ‘Smoke on the Water’, ‘Stairways to Heaven’, ‘Livin’ on the Prayer’ i mnóstwo innych kawałków, których wykonanie zajęło ponad dwie goziny.
Panowie i Panie na scenie byli na wyciągnięcie ręki, a ich zachowanie i swoboda
pokazywała, że zjedli zęby grając rocka.
Co by jednak nie było tak och i ach,
mankamentem była z pewnością ‘cepelia’ tycząca się strojów. Większość z występujących
odziana była w świecącą cekinami i napisami garderobę, co zdaniem Umichy, kłóciło
się z przekazem i bardziej pasuje do wykonawców grających do przysłowiowego
kotleta. Tu zbytnio nie przeszkadzało, gdyż grali do drinków z tequili i whisky
XXXL, największych jakie chyba USS widzieli w życiu i z pewnością najtańszych.
Przystawiona do nich jednolitrowa butelka wody mineralnej ustępowała im gabarytowo, a
16 dolarów za dwa zachęcało do kolejnej wyprawy do baru. Nazywa się to poprostu gorączką piątkowo-sobotniej nocy…:)
Na nas dość silne powiewy wiatru przy
temperaturze 120 F sprawiały wrażenie wejścia do sauny, a odczucia 4000 metrów
wyżej przy ogromnym zmęczeniu i temperaturze o kilkadziesiąt stopni Celsjusza niższej muszą przypominać te, które były nieszczęśliwym udziałem zesłańców podczas
katorżniczej pracy na Syberii.
